Waarom Vaultaire

Privacy-apps hebben een fatale fout: ze zien eruit als privacy-apps.

Een vergrendelde map kondigt aan dat deze is vergrendeld. Een verborgen galerij genaamd “Calculator+” houdt niemand voor de gek die kijkt. Elke “beveiligde” fotokluis op je iPhone heeft hetzelfde probleem: het bewijst dat je iets te verbergen hebt.

Wanneer iemand je dwingt je telefoon te ontgrendelen, of dat nu een grensagent, een misbruikende partner of een autoritaire overheid is, zien ze de app en het slot, en stoppen ze niet voordat je de app opent.

Vaultaire opent niet met een lijst van benoemde kluizen. Een patroon opent één versleutelde kluis, en de interface toont de andere niet.

Hoe versleutelde foto-opslag eigenlijk zou moeten werken

Teken een patroon op het raster. PBKDF2 leidt een lokale kluissleutel af, die de versleutelde index verifieert en de willekeurige hoofdsleutel uitpakt waarmee AES-256-GCM de bestanden versleutelt. Teken een ander ingesteld patroon, en een andere versleutelde kluis kan opengaan. AES-bewerkingen draaien via CryptoKit in het app-proces; Vaultaire claimt geen willekeurige symmetrische versleuteling in de Secure Enclave.

Een patroon invoeren zonder overeenkomende index? Geen bericht “onjuist wachtwoord” en geen lijst met andere kluizen, alleen een lege aanmaakstatus. Die gelijkwaardigheid geldt voor de interface. Met een gekopieerde indexbestandsnaam en AES-GCM-tag kan een aanvaller van het bestandssysteem nog steeds offline controleren of een gok klopt.

De interface toont geen lijst van alle kluizen, maar de opslaggrens is expliciet: root-indexbestanden staan in een pool die met willekeurige dekbestanden wordt opgevuld tot banden van 64, en alle kluizen delen 1 opslagmap met willekeurige bestandsnamen, maar een bestandssysteemonderzoeker kan nog steeds schatten hoeveel kluizen bestanden bevatten. Het opslaggebruik verandert met versleutelde inhoud. De onderzoeker kan ciphertext kopiëren, terwijl de van een patroon afgeleide sleutel en de willekeurige hoofdsleutel de leesbare bestandsmap en inhoud beschermen.

Dit is geen slot op een deur. Het is een muur waar vroeger de deur zat.

Waarom zero-knowledge-architectuur belangrijk is

Een vergrendelscherm alleen bewijst niet dat bestanden versleuteld zijn. Elke fotokluis moet worden beoordeeld op basis van het opslagformaat, de sleutelhiërarchie, het herstelpad en het gedrag wanneer de app-container wordt gekopieerd, en niet op de aanwezigheid van een pincode of patroonscherm.

Vaultaire is gebouwd rond een beperkter principe: diensten die versleutelde Vaultaire-records opslaan, mogen geen leesbare kluisinhoud of ontsleutelsleutels ontvangen. De client, iOS, de sleutelhanger en het ontgrendelde apparaat blijven onderdeel van het vertrouwensmodel, en versleutelde bestanden blijven detecteerbaar als versleutelde applicatiegegevens.

Geen Vaultaire-identiteitsaccount. De app vereist geen e-mailadres of telefoonnummer. Apple kan nog steeds aankoop-, iCloud- en apparaataccountgegevens bewaren. App-analyse en crashdiagnostiek zijn standaard ingeschakeld en kunnen worden uitgeschakeld met “Deel fouten anoniem” in Instellingen; indien ingeschakeld, creëren ze pseudonieme productgebeurtenissen onder het privacybeleid.

Geen cloudafhankelijkheid voor lokaal kluisgebruik. Vaultaire maakt CloudKit-records aan voor de versleutelde back-up, die standaard is ingeschakeld en in Instellingen kan worden uitgeschakeld, en voor apparaatsynchronisatie of delen als je die gebruikt; CloudKit ontvangt vervolgens ciphertext en operationele metagegevens, geen leesbare kluisbestanden of ontsleutelingssleutels in platte tekst. iCloud Back-ups en back-ups van computerapparaten zijn afzonderlijke systeempaden en kunnen de versleutelde lokale bestanden van de app bevatten.

Geen biometrische ontgrendeling in Vaultaire. Een patroon biedt een referentie die losstaat van de iPhone toegangscode en Face ID, maar het kan nog steeds worden waargenomen, geraden, onder dwang openbaar gemaakt of vastgelegd op een gecompromitteerd apparaat. We hebben biometrie weggelaten om dat toegangspad expliciet te houden.

Geen e-mailreset. Geen door de provider bewaarde herstelsleutel. Vaultaire genereert een aangepaste herstelzin met negen afzonderlijke woorden, niet een BIP-39 geheugensteuntje. Het bewaart de zin versleuteld in een database in de sleutelhanger (Keychain), zodat je deze later kunt bekijken, en kan een met de zin versleuteld CloudKit-manifest opslaan zolang back-up aan staat, wat de standaard is.

Je patroon doorloopt 600.000 rondes PBKDF2-HMAC-SHA512 met een salt per apparaat om een 256-bits kluissleutel af te leiden. Die uitvoerlengte maakt van een raadbaar patroon geen 256 bits entropie. De sleutel staat tijdens gebruik in het app-geheugen, en bij vergrendelen wordt de actieve status gewist, zonder te beweren dat elke tijdelijke kopie aantoonbaar wordt gewist.

Voor wie is het bedoeld

Journalisten die bronnen beschermen waar telefonische zoekopdrachten routinematig zijn. Activisten die documentatie bij zich dragen onder toezicht van de overheid. Overlevenden van huiselijk geweld die bewijsmateriaal veilig bewaren op een apparaat waarvan ze weten dat het in de gaten wordt gehouden. Reizigers die grenzen overschrijden waar apparaatinspectie verplicht is. Advocaten met bevoorrechte materialen op persoonlijke telefoons.

En voor iedereen geldt: privacy gaat er niet om dat je iets te verbergen hebt. Het gaat erom dat je iets hebt dat de moeite waard is om te beschermen.

De dwangkluis

Met Pro wijs je één kluis aan als dwangkluis. Wanneer dat patroon wordt getekend, wordt de aangewezen kluis geopend terwijl Vaultaire de lokale indexen, opslagbestanden en hersteltoewijzingen van de andere kluizen van het huidige apparaat verwijdert. Bestaande versleutelde iCloud-back-ups en kopieën van peer-apparaten blijven ongewijzigd, en later herstel vereist een expliciete herstelzin. De dwanginstelling is een item in de sleutelhanger (Keychain), dus een onderzoeker met toegang tot de sleutelhanger kan zien dat er een is ingesteld.

De stroom is stil in de app-interface en is niet gegarandeerd ondetecteerbaar onder forensische analyse. Verwijderde bestanden, de status van het bestandssysteem, cloudrecords, peer-apparaten of een eerder gecompromitteerd apparaat kunnen nog steeds onthullen dat er gegevens bestonden of gewijzigd waren.

Wat we niet gaan bouwen

We zullen geen biometrische ontgrendeling toevoegen, omdat dit wettelijk kan worden afgedwongen. We zullen geen cloud-afhankelijke opslag toevoegen, omdat dit een doelwit vormt voor dagvaardingen en inbreuken. We zullen kluisinhoud, patronen, herstelzinnen of deel-ID's niet in de analyses plaatsen. Crashrapporten kunnen nog steeds bestandsnamen bevatten, en elke kluis heeft in de analyses een vaste gehashte verwijzing. We zullen geen achterdeur toevoegen die verkleed is als accountherstel. We zullen de architectuur niet voor het gemak verzwakken.

Elke beslissing in Vaultaire komt op één ding neer: je privébestanden blijven onder alle omstandigheden de jouwe.